KULeuven in debat met Claude Mandil, kernenergie zorgt (alweer) voor domper op de sfeer

Claude Mandil is een Franse ingenieur en was tot 2007 hoofd van het IEA, dé referentie op het vlak van energie in de wereld. Het is de energiedenktank van de G8 geworden. De KULeuven wilde Mandil en de leden van het IEA eren voor hun globale visie en hun aandacht voor alle mogelijke energiebronnen en -technologieën.

Ook groenbouwen.wordpress.com was aanwezig en kon zich vinden in de weinig vernieuwende openingsspeech van de ‘visionaire’ Mandil. “The challenges are huge and there are different time scales”. We hebben de huidige technologie nodig en moeten kijken naar toekomstige efficiëntie. Verder moet basic research worden ondersteund, “but it will not solve the problems of today”. Tot slot merkt Mandil op dat de aarde beschermen een kostprijs heeft en dat dit niet uit het oog mag worden verloren.

Het debat kan nu pas echt van start gaan. Professor De Vos ziet bio-ethanol als brandstof door gebruik te maken van maïs (= zetmeel), gras (= cellulose) en suikerbiet (= suikers die naar olie worden omgezet door een nog te zoeken katalysator). Hij geeft ons dus een vrij technische uiteenzetting, maar merkt tegelijkertijd op dat het hier vaak gaat over voedsel en ethische vragen niet veraf zijn.

Professor Baelmans spreekt over de conversie van energie, meerbepaald over het omzetten van warmte in kracht, waar op dit moment een zeer laag rendement wordt gehaald.

Professor Saelens (bekend van onder andere VK Engineering) merkt op dat 40% van de energieconsumptie in Europa voor rekening van de gebouwen is. Bovenaan de energiepiramide plaatst hij efficiënt gebruik van fossiele energie, een trap lager staat het gebruik van hernieuwbare energie (tegenwoordig nog duur) en helemaal onderaan staat de belangrijkste en grootste voet, namelijk de reductie van de vraag dmv. isolatie.

Mooie uiteenzetting, ware het niet dat een valse noot opduikt op het einde van het debat. Kernenergie. Het standpunt van professoren-ingenieurs aan de KULeuven is gekend, de belasting op het milieu en de bijhorende risico’s worden onvoldoende erkend en in kaart gebracht. Bovendien wordt nog altijd een zeer conservatieve houding aangenomen over toekomstperspectieven (letterlijk citaat: “we gaan uit van een jaarlijkse groei in de energievraag van 2%). Zonder in detail te treden lijkt het uitstapscenario op korte termijn onmogelijk (zie boven), maar kan technologie, wilskracht en een mentaliteitswijziging voor en-en-oplossingen zorgen (én CO2-reductie én uitstap uit kernenergie).