Pleidooi voor passieve zonnewinsten…

In de media is over het algemeen één tendens op te merken als het gaat over modern wonen. Veel licht, veel ruimte, contact met de buitenomgeving, ecologische technieken,… dat is de toekomst als je de kranten wil geloven. Over dat eerste zou ik het graag hebben.

Volledige gevels uit glas of grote glaspartijen aan de noordkant zijn vaak geen energievriendelijke ontwerpbeslissingen, ze moeten volgens mij gezien worden als energieverliesposten. Iedereen kent de nadelen van ramen en koepels op het zuiden in zomer: oververhitting. Wanneer er geen serieuze zonneschermen of luifels geplaatst zijn, kunnen ze zelfs aanleiding zijn voor velen om airconditioning te laten installeren (de duivel voor al wat zich ecologisch noemt). Verstandig omspringen met (passieve) zonnewinsten is dus zeer belangrijk.

(c) BD Magazine, Hampstead Theatre, Bennetts Associates

Maar tegenwoordig merk ik meer en meer een tegengestelde tendens op bij (so-called) professionelen. Ontwikkelaars van passiefhuizen zijn (soms terecht) terughoudend om glas te gebruiken en ontwerpers weigeren de voordelen van glas in de ogen te kijken. De technische ontwikkelingen kennen echter geen grenzen en er is al glas op de markt met k-waardes kleiner dan 0,8 (hoogrendementsglas). Bovendien laat glas de korte golven van de zon (als ze direct invalt) door en kunnen de lange golven binnen minder gemakkelijk terug ontsnappen (serre-effect). Verder is de verlichtingssterkte niet te onderschatten. Hoeveel lichten (elektriciteitsverslinders) zijn nodig om een raam (zelfs bij lichtbewolkt weer) te vervangen? Voor één keer wil ik de bouwbiologen volgen in hun betoog dat zonlicht gezonder is. Laat ons alstublieft niet terugkeren naar de middeleeuwen!

Ecologiefanaten moeten de nadelen van ramen (in vele gevallen energieverlies in ons klimaat) onder ogen zien, maar ons afsluiten voor een huis vol daglicht zou veel te kort door de bocht zijn.